Deze zomer is het redelijk druk geweest. De meeste mensen hadden heerlijk vakantie en waren aan het genieten van het enige zonlicht dat we hebben gezien in Nederland (juni/juli?). Ik niet. Ik zat in een kantoor van 28,9 graden achter een computer. Nu klinkt dit als een straf, maar het viel reuze mee.
Van 17 mei tot en met 6 augustus heb ik stage gelopen bij Filmotech. Dit bedrijf is hard bezig om naar de lancering van hun website toe te werken, die op 28 september a.s. tijdens het Filmfestival zal plaatsvinden. Op de website verschijnt (hopelijk) alle Nederlandse content wat betreft; films, documentaires, televisiedrama en art/quality films. Dit alles in samenwerking met Eye Filminstituut, het Instituut voor Beeld en Geluid en de Nederlandse Vereniging van Speelfilmsproducenten (NVS). Nu lijkt dit 'websitemaken' vrij makkelijk, maar trust me.. it ain't!
Elk product (film/docu etc.) heeft iemand op de wereld rondlopen die de zogenaamde rechten bezit van dit product; jawel; de rechthebbende. Deze personen/bedrijven moeten getraceerd worden zodat wij ons bedrijf en ons doel kunnen toelichten en hopen op de producten van deze rechthebbende zodat wij ze kunnen publiceren op de website. Aangezien wij ook content willen uit het begin van de vorige eeuw, is dit af en toe knap lastig. Op dit gebied kwam ik met mijn mede-stagiaire Christianna in beeld. Het RECHTEN CLEAREN. Het motto van onze bazin: "Een dag niet gecleard, is een dag niet geleefd." Zodra wij die rechten hebben verkregen, moet het materiaal gedigitaliseerd worden, getranscodeerd, ge'metadateerd', stills vragen, synopsis schrijven and so on. Geen eitje dus.
6 Augustus was mijn stage afgerond. Christianna en ik zijn gevraagd om parttime terug te komen om nog minimaal 3 maanden mee te helpen als de website in de kinderschoenen staat. Filmotech is slechts een werknaam, de echte naam wordt onthuld op 28 september. Aanstaande maandag gaan we weer richting kantoor na 4 weken "Filmotech-rust", om er weer fris en fruitig tegen aan te gaan!
zie ook: Filmotech @ Nu.nl
vrijdag 3 september 2010
donderdag 1 juli 2010
Het fenomeen: Vrouwen en Voetbal
Op dit moment loop ik stage. Daarnaast is het WK nu in volle gang. Aangezien de speeltijden niet geheel gunstig zijn voor 9 tot 5-werkenden, moet er af en toe op kantoor gekeken worden. Morgen is Nederland weer aan de beurt, tegen Brazilië. De nodige voorbereidingen zijn al getroffen: bier (variërend van Grolsch naar witbier tot rosébier!) en knabbels. Nu is het feit dat mijn mede-stagiaire zich niet heel erg interesseert voor dit "overdreven voetbal-gedoe". Maar op de vraag die de mannen van het kantoor naast ons stelden:
"Komen jullie vrijdag bij ons voetbal kijken?"
antwoordde zij:
"Ze moeten tegen Brazilië toch?"
"Ja, hoezo?"
"Nou dan kom ik wel."
"Waarom nu wel dan?"
"Ja, wat denk je zelf! Brazilië! Mooie mannen!"
Slowakije was inderdaad niet heel spectaculair qua mannelijk schoon. Heel cliché, maar voor ons vrouwen: ze maakt een punt.
Ik maak een onderscheid tussen 3 categorieën voetbalvrouwen:
1. Het 'interesseert-me-niks'-type
2. Het 'excuus-voor-gezelligheid-en-bier-drinken'-type
3. Het 'ik-volg-alles-en-maak-ruzie-met-de-mannen-over-of-het-wel-of-niet-buitenspel-was'-type
In categorie 1 vallen de vrouwen die niks van voetbal hoeven te weten. Zij zijn blij dat manlief een paar uur van huis is. Eindelijk kunnen ze even tijd voor zichzelf vrijmaken. Alle supermarkten zijn immers hartstikke leeg tijdens een wedstrijd...
Het overgrote deel van vrouwelijk Nederland (sowieso vrouwelijk Amsterdam) valt naar mijn mening binnen categorie 2. Het is hartstikke druk bij elke kroeg en op straat als er een wedstrijd is. Zodra ik mij bevind tussen de massa, en het publiek aan het observeren ben, constateer ik dat bijna alle vrouwen alleen maar aan het tetteren zijn. Zodra zij een hoopvolle "oooeeeeee" horen, kijken ze op. Als hierna niets wordt gescoord, hervatten zij het gesprek.
Ze bestaan ook zeker, de die-hards uit categorie 3. Deze vrouwen zijn al druk bezig met de voorspellingen, willen zelfs geen moment missen van het volkslied, worden erg link als er tijdens de wedstrijd iemand door het beeld loopt en analyseren achteraf de wedstrijd grondig.
Voor de mannen bestaat er maar 1 categorie: Het heet niet voor niets WK:
1. Het 'Weer 'n Kater'-type
Spreekt voor zich denk ik...
Het WK: voor ieder wat WILS/PILS ;-)
"Komen jullie vrijdag bij ons voetbal kijken?"
antwoordde zij:
"Ze moeten tegen Brazilië toch?"
"Ja, hoezo?"
"Nou dan kom ik wel."
"Waarom nu wel dan?"
"Ja, wat denk je zelf! Brazilië! Mooie mannen!"
Slowakije was inderdaad niet heel spectaculair qua mannelijk schoon. Heel cliché, maar voor ons vrouwen: ze maakt een punt.
Ik maak een onderscheid tussen 3 categorieën voetbalvrouwen:
1. Het 'interesseert-me-niks'-type
2. Het 'excuus-voor-gezelligheid-en-bier-drinken'-type
3. Het 'ik-volg-alles-en-maak-ruzie-met-de-mannen-over-of-het-wel-of-niet-buitenspel-was'-type
In categorie 1 vallen de vrouwen die niks van voetbal hoeven te weten. Zij zijn blij dat manlief een paar uur van huis is. Eindelijk kunnen ze even tijd voor zichzelf vrijmaken. Alle supermarkten zijn immers hartstikke leeg tijdens een wedstrijd...
Het overgrote deel van vrouwelijk Nederland (sowieso vrouwelijk Amsterdam) valt naar mijn mening binnen categorie 2. Het is hartstikke druk bij elke kroeg en op straat als er een wedstrijd is. Zodra ik mij bevind tussen de massa, en het publiek aan het observeren ben, constateer ik dat bijna alle vrouwen alleen maar aan het tetteren zijn. Zodra zij een hoopvolle "oooeeeeee" horen, kijken ze op. Als hierna niets wordt gescoord, hervatten zij het gesprek.
Ze bestaan ook zeker, de die-hards uit categorie 3. Deze vrouwen zijn al druk bezig met de voorspellingen, willen zelfs geen moment missen van het volkslied, worden erg link als er tijdens de wedstrijd iemand door het beeld loopt en analyseren achteraf de wedstrijd grondig.
Voor de mannen bestaat er maar 1 categorie: Het heet niet voor niets WK:
1. Het 'Weer 'n Kater'-type
Spreekt voor zich denk ik...
Het WK: voor ieder wat WILS/PILS ;-)
dinsdag 1 juni 2010
"Internet? Ben jij besodemieterd!"
Het is 1998 als mijn 13-jarige zus thuis komt met een enthousiaste kreet: "We moeten internet nemen, dat is supervet!" (ja, het woord supervet is al redelijk gedateerd) Het argument was dat zij dan informatie op kon zoeken voor haar werkstukken op de middelbare school. Mijn ouders waren niet overtuigd: "Ben jij besodemieterd!"
Enige tijd later werd mijn vader toch nieuwsgierig naar het fenomeen internet, dus er werd een abonnement aangeschaft en apparatuur op de computer aangesloten waar wij tegenwoordig geen idee meer van hebben. Hierop volgde het moment supreme: het inbelmoment. Ik wil het bijna fonetisch gaan typen voor degenen die het zich nog kunnen herinneren, maar laat ik het maar omschrijven; het klonk alsof er iemand automatisch een nummer op je telefoon intoetste, waarna er een gerommel aan geluiden uit je computer kwam alsof het leek dat de hele boel ging ontploffen. Maar, niet gevreesd, er was verbinding! Elke avond na het eten werd het: "Mag ik op internet?" "Nee ikke eerst!" (en dan moest je lang op je beurt wachten, met die internetsnelheden van toen!) Ruzies volgden.
Het is het jaar 2000, ik zit in groep 8. Ergens had ik geruchten gehoord over MSN. Hotmail bestond al, maar met MSN zou je met elkaar kunnen chatten! Wat leuk! Samen met mijn basisschoolvriend M. installeerden wij het programma en de grootste lol ontstond op het net. Nadat we uit school hadden buiten gespeeld, zeiden we tegen elkaar: "Spreken we om 20.00 af op MSN??"
MSN maakte een gigantische groeispurt en hoe meer vriendjes je had, hoe hipper. Niet wetende dat anno 2010 dit programma een langzame dood sterft..
Vanaf eind 2004 werd het internet alleen maar 'socialer' met de komst van Hyves. Ik ben erg benieuwd hoe Hyves het blijft doen na 2010, aangezien er al "Ik verwijder Hyves, ook ik ben overgestapt naar Facebook"-campagnes zijn. Ik heb een stiekeme verwachting dat Hyves over de jaren jonger wordt. Hiermee wil ik zeggen; toen ik 7 jaar oud was, rende ik door een weiland, en tegenwoordig komen de kinderen van die leeftijd thuis en kruipen achter de laptop van paps en mams om te kijken of zij nog krabbels van klasgenootjes hebben op hun profiel. Bizar eigenlijk.
Tegenwoordig kunnen we ons niet meer bedenken wat te doen zonder het internet. Zelfs Piet Paulusma zal geen televisie-uitzending beginnen zonder Buienradar.nl te raadplegen. "Zal ik vanavond met of zonder paraplu gaan presenteren?"
Het net is bijna onze steun en toeverlaat geworden in deze digitale westerse wereld, om het heel wanhopig te zeggen. Zodra we iets niet weten, raadplegen we onze nieuwe Dikke van Dale: Google. We worden gemakzuchtig; internet denkt en doet het voor ons: In plaats van het oppakken van de telefoon als iemand jarig is, klikken en tikken we nu een end weg en sturen we een digitaal kaartje of een krabbel. Als je een tijdje niet op het internet geweest bent, krijg je te horen: "Waar hang jij zoal uit, heb zolang niets van je gehoord!" Gehoord? Je bedoelt gelezen...
In 1999 had ik af en toe ruzie met mijn zus om het feit wie er als eerst op internet mocht, en tegenwoordig hoor ik mijn moeder geïrriteerd zeggen als we thuis zijn: "Mogen alsjeblieft die laptops een keer van tafel?!"
De grote hamvraag is dan ook: Zal het internet op lange termijn invloed hebben op sociaal gedrag en het intellect van de mens? En is deze invloed dan juist goed of slecht? Ach, de tijd zal het leren.
Enige tijd later werd mijn vader toch nieuwsgierig naar het fenomeen internet, dus er werd een abonnement aangeschaft en apparatuur op de computer aangesloten waar wij tegenwoordig geen idee meer van hebben. Hierop volgde het moment supreme: het inbelmoment. Ik wil het bijna fonetisch gaan typen voor degenen die het zich nog kunnen herinneren, maar laat ik het maar omschrijven; het klonk alsof er iemand automatisch een nummer op je telefoon intoetste, waarna er een gerommel aan geluiden uit je computer kwam alsof het leek dat de hele boel ging ontploffen. Maar, niet gevreesd, er was verbinding! Elke avond na het eten werd het: "Mag ik op internet?" "Nee ikke eerst!" (en dan moest je lang op je beurt wachten, met die internetsnelheden van toen!) Ruzies volgden.
Het is het jaar 2000, ik zit in groep 8. Ergens had ik geruchten gehoord over MSN. Hotmail bestond al, maar met MSN zou je met elkaar kunnen chatten! Wat leuk! Samen met mijn basisschoolvriend M. installeerden wij het programma en de grootste lol ontstond op het net. Nadat we uit school hadden buiten gespeeld, zeiden we tegen elkaar: "Spreken we om 20.00 af op MSN??"
MSN maakte een gigantische groeispurt en hoe meer vriendjes je had, hoe hipper. Niet wetende dat anno 2010 dit programma een langzame dood sterft..
Vanaf eind 2004 werd het internet alleen maar 'socialer' met de komst van Hyves. Ik ben erg benieuwd hoe Hyves het blijft doen na 2010, aangezien er al "Ik verwijder Hyves, ook ik ben overgestapt naar Facebook"-campagnes zijn. Ik heb een stiekeme verwachting dat Hyves over de jaren jonger wordt. Hiermee wil ik zeggen; toen ik 7 jaar oud was, rende ik door een weiland, en tegenwoordig komen de kinderen van die leeftijd thuis en kruipen achter de laptop van paps en mams om te kijken of zij nog krabbels van klasgenootjes hebben op hun profiel. Bizar eigenlijk.
Tegenwoordig kunnen we ons niet meer bedenken wat te doen zonder het internet. Zelfs Piet Paulusma zal geen televisie-uitzending beginnen zonder Buienradar.nl te raadplegen. "Zal ik vanavond met of zonder paraplu gaan presenteren?"
Het net is bijna onze steun en toeverlaat geworden in deze digitale westerse wereld, om het heel wanhopig te zeggen. Zodra we iets niet weten, raadplegen we onze nieuwe Dikke van Dale: Google. We worden gemakzuchtig; internet denkt en doet het voor ons: In plaats van het oppakken van de telefoon als iemand jarig is, klikken en tikken we nu een end weg en sturen we een digitaal kaartje of een krabbel. Als je een tijdje niet op het internet geweest bent, krijg je te horen: "Waar hang jij zoal uit, heb zolang niets van je gehoord!" Gehoord? Je bedoelt gelezen...
In 1999 had ik af en toe ruzie met mijn zus om het feit wie er als eerst op internet mocht, en tegenwoordig hoor ik mijn moeder geïrriteerd zeggen als we thuis zijn: "Mogen alsjeblieft die laptops een keer van tafel?!"
De grote hamvraag is dan ook: Zal het internet op lange termijn invloed hebben op sociaal gedrag en het intellect van de mens? En is deze invloed dan juist goed of slecht? Ach, de tijd zal het leren.
maandag 31 mei 2010
Sorpresa para Papá
Ik ben zojuist geretourneerd van een onverwacht, verrassend Pinksterweekend. Ook al vieren ze op Mallorca geen Pinksteren, dankzij deze Hollandse regeling, had ik een lang weekend vrij!
Nu is het zo dat mijn zuster stage loopt op het spaanse isla de Mallorca en dat ik haar erg graag wilde bezoeken, maar dit enigszins onmogelijk werd door mijn eigen stage hier in Nederland. (Ik hoor u denken: 'GOH, DIE ZUS ZIT TENMINSTE IN DE ZON, DIE HEEFT HET BETER BEKEKEN!' Ja dames en heren, u heeft gelijk.) Vervolgens heb ik toestemming gevraagd op mijn stage om 2 dagen extra vrij te krijgen in het Pinksterweekend. Ik zat al helemaal te smullen van de voorpret! Maar om terug te komen in de lijn van mijn verhaal, resume:
Zo'n anderhalve maand geleden werd bekend dat mijn ouders mijn inmiddels Mallorciense zus op gingen zoeken rondom de datum 20 mei. En dat is nu juist de verjaardag van mijn vader. Dus? Jawel, er moest iets ludieks verzonnen worden...
Na de gebruikelijke research op het internet naar de meest goedkope ticketaanbieder, kwam ik uiteraard uit bij het "trilplaat-in-sportschool-is-er-niks-bij"-Ryan Air. Desalniettemin, ook ik blijf een Hollander in financiële crisis dus, the cheaper, the better; boeken met die handel, gewoon doen!
20 mei was het zo ver. Mijn ouders waren al 2 dagen op het eiland nietsvermoedend aan het genieten van de zon. Tenminste, mijn vader.. Mijn moeder moest ik meenemen in het complot omdat je alleen met creditcard kunt betalen bij Ryan Air. En aangezien wij studenten niet vanzelfsprekend in het bezit zijn van een creditcard: MAMAAAA?? Voor de medewerkers van Ryan Air die dit lezen: ehm, Ideal een optie??
Weeze
Helaas vloog ik niet vanaf Schiphol, maar vanaf Weeze, Duitsland. Ok, goedkope ticket; check. Benzinekosten; oops! Ja, die kwamen er ook nog bij om naar Duitsland te rijden, maar ach, het was voor een goed doel! Eenmaal op Weeze gearriveerd en wachtend bij de gate, ging ik nog even mijn vader bellen:
"HAPPY BIRTYDAYYY TO YOUUU!! HOE IS HET DAAR ALLEMAAL, LEKKER AAN HET GENIETEN?"
"DANKJEWEL SCHAT, HET IS HIER GEWELDIG!"
*vervolgens volgt een verslag van 4 minuten waar ik niets van verstaan heb omdat ik ergens in een hoekje probeerde te zorgen dat hij geen 'vliegveld-achtergrond-geluid' zou horen. Met mijn hand over de speaker van mijn telefoon hopend dat er geen DING DONG: LADIES AND GENTLEMEN, FLIGHT 8472 GOING TO.. ETC ETC af zou gaan, kapte ik mijn vader enigszins af:*
"JA PAP, HIER IS HET DRUK OP STAGE, NET GELUNCHT EN GA ZO WEER VERDER."
"OH WIL JE JE MOEDER NOG EVEN SPREKEN??"
"NEE PAP, IK BEL VANAVOND WEL EVEN WANT IK MOET ECHT TERUG, HET IS HEEL DRUK."
"NOU FIJN SCHAT, GAAT DE TIJD TENMINSTE EEN BEETJE SNEL."
*alsjeblieft stop met praten en laat me ophangen voordat mijn plan in de soep loopt!*
"NOU, GENIET VAN JE DAG EN IK BEL STRAKS NOG WEL EVEN."
"OK, WERKSE!"
"DANKJEWEL PAP."
Boarding
Ja Connexxion en Ryan Air zouden broer en zus kunnen zijn. Het is echt alsof je op een bus stapt! Aan boord van het vliegtuig (met de trap, jawel) werd ik verwelkomd door een engelsman met tanden waar Ray Ban goed materiaal aan zou hebben bij het testen van hun zonnebril collectie, zomer 2010. Halleluja wat had deze man eng witte tanden, ik vroeg me gelijk af hoe snel hij een brainfreeze krijgt als hij een ijsje zou eten door de afwezigheid van zijn glazuur door het bleken. Maar dat terzijde.
Lopend door de cabine zocht ik een plekje waarbij ik enige eisen stel aan het niet willen zitten bij:
1. Stinkende oude mannetjes die een neut teveel op hebben en kwijlend op je schouder gaan slapen.
2. Stelletjes die romantisch samen naar de zon gaan en niet kunnen wachten tot ze in hun hotelkamer zijn.
3. Baby's. Spreekt voor zich.
En zo arriveerde ik bij rij 15: LEEG! Hatsee, aan het raam, top. Boekje erbij and I was ready for take-off!
Twee uur later landde ik (landen is een chique woord voor de manier waarop ik op Mallorca ben geklapt, maar vooruit). Ik had bewust een weekendtasje meegenomen zodat ik niet op koffers hoefde te wachten, dus ik stond als eerste buiten in de warme lucht, heerlijk. Links, rechts, links, rechts, voor, achter.. Wo ist meine Schwester? De pickup service had blijkbaar mijn bericht niet gekregen dat ik vroeger zou landen. Geen probleem, ze zal vast wel komen. Een half uur later werd ik gebeld door zuslief:
"Heeee ben je al geland?"
"Jazeker, al zo'n 45 min geleden."
"NIET!"
10 minuten later was ze er. Top.
Vervolgens zijn we naar de stad gereden voor een klein presentje. Ik kon natuurlijk niet met lege handen aankomen op z'n verjaardag! Dus een flesje bubbels was op zijn plaats. Na een ongeduldig smsje van mamslief: "Waar blijven jullie, ik kan bijna mn mond niet meer houden!" stuurde ik terug: "Laat papa de deur maar open doen zo." Hierop volgde: "Oke, dan ga ik wel naar de wc." "Maar mam, we zijn er pas over 7 minuten, ga je dan 7 minuten op het toilet zitten?"
Ik stopte maar met smsen, want anders zou meneer suspicious worden, en dat werd hij:
"Schat, wie blijft je smsen?"
"Ja die stomme smsjes steeds van Vodafone: Welkom in Spanje." Heel goed mam.
Aangekomen bij hun hotel ben ik als James Bond sluipend langs de muur naar binnen geglipt, omdat ze mij anders konden zien vanaf het balkon. In de lift, naar de 5e verdieping, met heel veel voorpret.
We stopten bij kamernummer 517.
Ik klop op de deur in het ritme zoals mijn zus dit zou doen. Vervolgens hoor ik een paar maat 37 voetjes achter de deur rennen en er slaat een deur dicht in de kamer:
"Ja ik moet zo nodig plassen, doe jij even de deur open!" Subtiel mam.
De deurknop draait, de deur gaat langzaam open en daar stond hij, met de grootste verbazing die ik ooit heb gezien in zijn ogen.
Goud waard.
*Mission Accomplished*
Nu is het zo dat mijn zuster stage loopt op het spaanse isla de Mallorca en dat ik haar erg graag wilde bezoeken, maar dit enigszins onmogelijk werd door mijn eigen stage hier in Nederland. (Ik hoor u denken: 'GOH, DIE ZUS ZIT TENMINSTE IN DE ZON, DIE HEEFT HET BETER BEKEKEN!' Ja dames en heren, u heeft gelijk.) Vervolgens heb ik toestemming gevraagd op mijn stage om 2 dagen extra vrij te krijgen in het Pinksterweekend. Ik zat al helemaal te smullen van de voorpret! Maar om terug te komen in de lijn van mijn verhaal, resume:
Zo'n anderhalve maand geleden werd bekend dat mijn ouders mijn inmiddels Mallorciense zus op gingen zoeken rondom de datum 20 mei. En dat is nu juist de verjaardag van mijn vader. Dus? Jawel, er moest iets ludieks verzonnen worden...
Na de gebruikelijke research op het internet naar de meest goedkope ticketaanbieder, kwam ik uiteraard uit bij het "trilplaat-in-sportschool-is-er-niks-bij"-Ryan Air. Desalniettemin, ook ik blijf een Hollander in financiële crisis dus, the cheaper, the better; boeken met die handel, gewoon doen!
20 mei was het zo ver. Mijn ouders waren al 2 dagen op het eiland nietsvermoedend aan het genieten van de zon. Tenminste, mijn vader.. Mijn moeder moest ik meenemen in het complot omdat je alleen met creditcard kunt betalen bij Ryan Air. En aangezien wij studenten niet vanzelfsprekend in het bezit zijn van een creditcard: MAMAAAA?? Voor de medewerkers van Ryan Air die dit lezen: ehm, Ideal een optie??
Weeze
Helaas vloog ik niet vanaf Schiphol, maar vanaf Weeze, Duitsland. Ok, goedkope ticket; check. Benzinekosten; oops! Ja, die kwamen er ook nog bij om naar Duitsland te rijden, maar ach, het was voor een goed doel! Eenmaal op Weeze gearriveerd en wachtend bij de gate, ging ik nog even mijn vader bellen:
"HAPPY BIRTYDAYYY TO YOUUU!! HOE IS HET DAAR ALLEMAAL, LEKKER AAN HET GENIETEN?"
"DANKJEWEL SCHAT, HET IS HIER GEWELDIG!"
*vervolgens volgt een verslag van 4 minuten waar ik niets van verstaan heb omdat ik ergens in een hoekje probeerde te zorgen dat hij geen 'vliegveld-achtergrond-geluid' zou horen. Met mijn hand over de speaker van mijn telefoon hopend dat er geen DING DONG: LADIES AND GENTLEMEN, FLIGHT 8472 GOING TO.. ETC ETC af zou gaan, kapte ik mijn vader enigszins af:*
"JA PAP, HIER IS HET DRUK OP STAGE, NET GELUNCHT EN GA ZO WEER VERDER."
"OH WIL JE JE MOEDER NOG EVEN SPREKEN??"
"NEE PAP, IK BEL VANAVOND WEL EVEN WANT IK MOET ECHT TERUG, HET IS HEEL DRUK."
"NOU FIJN SCHAT, GAAT DE TIJD TENMINSTE EEN BEETJE SNEL."
*alsjeblieft stop met praten en laat me ophangen voordat mijn plan in de soep loopt!*
"NOU, GENIET VAN JE DAG EN IK BEL STRAKS NOG WEL EVEN."
"OK, WERKSE!"
"DANKJEWEL PAP."
Boarding
Ja Connexxion en Ryan Air zouden broer en zus kunnen zijn. Het is echt alsof je op een bus stapt! Aan boord van het vliegtuig (met de trap, jawel) werd ik verwelkomd door een engelsman met tanden waar Ray Ban goed materiaal aan zou hebben bij het testen van hun zonnebril collectie, zomer 2010. Halleluja wat had deze man eng witte tanden, ik vroeg me gelijk af hoe snel hij een brainfreeze krijgt als hij een ijsje zou eten door de afwezigheid van zijn glazuur door het bleken. Maar dat terzijde.
Lopend door de cabine zocht ik een plekje waarbij ik enige eisen stel aan het niet willen zitten bij:
1. Stinkende oude mannetjes die een neut teveel op hebben en kwijlend op je schouder gaan slapen.
2. Stelletjes die romantisch samen naar de zon gaan en niet kunnen wachten tot ze in hun hotelkamer zijn.
3. Baby's. Spreekt voor zich.
En zo arriveerde ik bij rij 15: LEEG! Hatsee, aan het raam, top. Boekje erbij and I was ready for take-off!
Twee uur later landde ik (landen is een chique woord voor de manier waarop ik op Mallorca ben geklapt, maar vooruit). Ik had bewust een weekendtasje meegenomen zodat ik niet op koffers hoefde te wachten, dus ik stond als eerste buiten in de warme lucht, heerlijk. Links, rechts, links, rechts, voor, achter.. Wo ist meine Schwester? De pickup service had blijkbaar mijn bericht niet gekregen dat ik vroeger zou landen. Geen probleem, ze zal vast wel komen. Een half uur later werd ik gebeld door zuslief:
"Heeee ben je al geland?"
"Jazeker, al zo'n 45 min geleden."
"NIET!"
10 minuten later was ze er. Top.
Vervolgens zijn we naar de stad gereden voor een klein presentje. Ik kon natuurlijk niet met lege handen aankomen op z'n verjaardag! Dus een flesje bubbels was op zijn plaats. Na een ongeduldig smsje van mamslief: "Waar blijven jullie, ik kan bijna mn mond niet meer houden!" stuurde ik terug: "Laat papa de deur maar open doen zo." Hierop volgde: "Oke, dan ga ik wel naar de wc." "Maar mam, we zijn er pas over 7 minuten, ga je dan 7 minuten op het toilet zitten?"
Ik stopte maar met smsen, want anders zou meneer suspicious worden, en dat werd hij:
"Schat, wie blijft je smsen?"
"Ja die stomme smsjes steeds van Vodafone: Welkom in Spanje." Heel goed mam.
Aangekomen bij hun hotel ben ik als James Bond sluipend langs de muur naar binnen geglipt, omdat ze mij anders konden zien vanaf het balkon. In de lift, naar de 5e verdieping, met heel veel voorpret.
We stopten bij kamernummer 517.
Ik klop op de deur in het ritme zoals mijn zus dit zou doen. Vervolgens hoor ik een paar maat 37 voetjes achter de deur rennen en er slaat een deur dicht in de kamer:
"Ja ik moet zo nodig plassen, doe jij even de deur open!" Subtiel mam.
De deurknop draait, de deur gaat langzaam open en daar stond hij, met de grootste verbazing die ik ooit heb gezien in zijn ogen.
Goud waard.
*Mission Accomplished*
dinsdag 13 april 2010
Pillow Fight @ Dam Square
Afgelopen 3 april 2010 vond er een gigantisch kussengevecht plaats op de Dam in Amsterdam. De Hollandse hoofdstad was niet de enige die aan dit evenement mee deed. Het initiatief komt van The International Pillow Fight Day, waar steden als Berlijn, New York, Parijs en onze stad aan mee hebben gedaan. Het voornaamste doel is: lol hebben met je medemens op straat. Toch; je hoeft maar 1 gek te hebben die zijn/haar kussensloop vol met bakstenen stopt, dus het gerucht deed zich de ronde dat ieder kussen gecontroleerd zou worden. Ik heb hier overigens niets van gezien/gemerkt.
Voor degenen die er niet bij waren op deze dag van lichte jeugdsentiment, hier een korte terugblik:
Later op het nieuws hoorde ik dat dierenwelzijnsorganisatie Vier Voeters het evenement in Amsterdam aan greep om aandacht te vragen voor het leed dat ganzen ondergaan als ze levend worden kaalgeplukt voor de productie van ganzendons. Ook van deze organisatie heb ik tijdens het 'gevecht' niets vernomen. Wel van de ganzendons:
De Slachtoffers 
Het Gansje 
The Head Attack 
Het Duiveltje 
Ook al dachten sommige figuren dit evenement te beschouwen als "their time to shine" als bijvoorbeeld The Gladiator of om hun capoeira-moves te oefenen, iedereen is er(op enkele blauwe plekken na) heelhuids vanaf gekomen. Na een half uur werd de geur van overgroot oma's zolder onderbroken door een hagelbui en liep Pillow Fight 2010 ten einde.
Op naar 2011!!
Voor degenen die er niet bij waren op deze dag van lichte jeugdsentiment, hier een korte terugblik:
Later op het nieuws hoorde ik dat dierenwelzijnsorganisatie Vier Voeters het evenement in Amsterdam aan greep om aandacht te vragen voor het leed dat ganzen ondergaan als ze levend worden kaalgeplukt voor de productie van ganzendons. Ook van deze organisatie heb ik tijdens het 'gevecht' niets vernomen. Wel van de ganzendons:
Ook al dachten sommige figuren dit evenement te beschouwen als "their time to shine" als bijvoorbeeld The Gladiator of om hun capoeira-moves te oefenen, iedereen is er(op enkele blauwe plekken na) heelhuids vanaf gekomen. Na een half uur werd de geur van overgroot oma's zolder onderbroken door een hagelbui en liep Pillow Fight 2010 ten einde.
dinsdag 30 maart 2010
Charlie VS Lapje
Menig Amsterdammer zal het fenomeen herkennen: ongewilde huisdiertjes. Na verschillende berichten van muizenplagen in het centrum van onze hoofdstad, waren mijn zus en ik toch blij dat wij op 4 hoog geen last hebben van deze knaagvriendjes. Tot deze winter.
Op een koude avond in December was ik alleen thuis, dacht ik. Onder mijn televisie huppelt ineens een donkergrijze gestalte met een staartje nonchalant naar de andere kant van de woonkamer. Toen ik klein was, noemde mijn moeder elke muis die langskwam, Charlie. Zo was ook mijn eerste reactie: "Kijk nou, Charlie!" Ik belde mijn geliefde zuster die biertjes aan het tappen was op haar werk. Haar reactie was echter iets gechoqueerder: "Getsie, jakkes Nank, moeten we echt niet hebben hoor!!" Alsof ik Charlie geroepen had om langs te komen...
De volgende dag heb ik twee muizenklemmen gekocht, en 4 dagen later had ik uitgevonden hoe deze vrouwonvriendelijke apparaten werkten. Vervolgens de val gezet, met (heel chique) een stukje Berlinerworst. De dag erop was de Berliner weg, maar geen muis! Dezelfde dag, alsof het het lot was, kreeg ik dit filmpje doorgestuurd:
Na weken, maanden met vallen, gif en speurtochten, hebben wij een vangst van Charlie numero uno en Charlie numero dos. Desondanks blijken er nog veel meer Charlies warm in ons huisje te zitten, dus wat nu? Nog die avond kwam hij de trap aflopen, alsof hij uit de hemel kwam vallen, Lapje! Vorige week kwam deze lapjeskat 's avonds via mijn dakraam (5 hoog overigens) binnen geslopen. Vandaag de dag is het vaste prik dat ik een avondkat heb! En het mooie van het verhaal is, een kat met honger en jachtlust! Elke avond komt deze kater even langs om te kijken wat er te halen valt. Gisteravond zat ik in alle stilte te studeren, toen ik in de keuken allemaal gestommel hoorde. Ik stond op, gluurde om het hoekje de keuken in, en Lapje springt van de trap, vol op een muis. Vervolgens loopt mijn freelance muizenjager triomfantelijk de trap op met zijn vangst, om deze mee te nemen naar buiten voor verdere activiteiten.
*Lapje ziet zijn prooi*
Geen idee van wie deze kat is. Tips zijn welkom, dan kan ik de eigenaren een bosje bloemen brengen om ze te bedanken aangezien hun huisdier ons appartement verlost van ongewenste huisdiertjes.
Op een koude avond in December was ik alleen thuis, dacht ik. Onder mijn televisie huppelt ineens een donkergrijze gestalte met een staartje nonchalant naar de andere kant van de woonkamer. Toen ik klein was, noemde mijn moeder elke muis die langskwam, Charlie. Zo was ook mijn eerste reactie: "Kijk nou, Charlie!" Ik belde mijn geliefde zuster die biertjes aan het tappen was op haar werk. Haar reactie was echter iets gechoqueerder: "Getsie, jakkes Nank, moeten we echt niet hebben hoor!!" Alsof ik Charlie geroepen had om langs te komen...
De volgende dag heb ik twee muizenklemmen gekocht, en 4 dagen later had ik uitgevonden hoe deze vrouwonvriendelijke apparaten werkten. Vervolgens de val gezet, met (heel chique) een stukje Berlinerworst. De dag erop was de Berliner weg, maar geen muis! Dezelfde dag, alsof het het lot was, kreeg ik dit filmpje doorgestuurd:
Na weken, maanden met vallen, gif en speurtochten, hebben wij een vangst van Charlie numero uno en Charlie numero dos. Desondanks blijken er nog veel meer Charlies warm in ons huisje te zitten, dus wat nu? Nog die avond kwam hij de trap aflopen, alsof hij uit de hemel kwam vallen, Lapje! Vorige week kwam deze lapjeskat 's avonds via mijn dakraam (5 hoog overigens) binnen geslopen. Vandaag de dag is het vaste prik dat ik een avondkat heb! En het mooie van het verhaal is, een kat met honger en jachtlust! Elke avond komt deze kater even langs om te kijken wat er te halen valt. Gisteravond zat ik in alle stilte te studeren, toen ik in de keuken allemaal gestommel hoorde. Ik stond op, gluurde om het hoekje de keuken in, en Lapje springt van de trap, vol op een muis. Vervolgens loopt mijn freelance muizenjager triomfantelijk de trap op met zijn vangst, om deze mee te nemen naar buiten voor verdere activiteiten.
*Lapje ziet zijn prooi*
Geen idee van wie deze kat is. Tips zijn welkom, dan kan ik de eigenaren een bosje bloemen brengen om ze te bedanken aangezien hun huisdier ons appartement verlost van ongewenste huisdiertjes.
zondag 7 maart 2010
Once upon a time, when Apple and Blackberry were just fruit...
There was this time that Eve found an apple and Adam only scratched his blackberries. Okay seriously. In those days apples and blackberries had the only purpose to grow and to be eaten. Nowadays we are eaten by them, metaphorically speaking. It seems like the real world is taken over by the digital one. This is kind of radical, but social media does affect our actual social life. I'll give you a few examples why I'm writing this blog.
A few days ago I was visiting a friend who works in a bar. Next to me there was this guy trying to hit on a woman (apparantly very, very drunk) and he asked her: "Could I have your Pin?" She was confused because she had no idea what he meant by Pin, the free messaging application of Blackberry. Obviously not a Blackberry-owner. What I'm trying to say here; what happend to exchanging phonenumbers?? Is the woman now considered old-fashioned?
I have a theory. Calling someone is maybe too personal and confronting than texting, thus scary for the 'new era generation'. I'm guessing the guy in question only has a real relationship with his Blackberry.
Twitter. What happend to privacy? Who wants to know that you are wiping your whatever in the bathroom at 2 pm? I know it is your own responsibility what the content is of your posts on Twitter, but sometimes.. wow please keep it to yourself. I know T-mobile says: 'Life is for sharing' but don't take this too literally..
Lets take a bite of the Apple. Another privacy thing is an application of the Iphone. There is this couple I know and they live together. He has an Iphone and downloaded an application where he can put ip-adressess from computers in. With this application he sees everything you're doing on your laptop, and is also able to edit it. Kind of freaks me out, bye bye privacy part two.
Social gatherings. By this I mean, actual social contact, the face to face-kind, not the "Ooh I've got 500 friends on Facebook, I'm sooo popular"-kind. Nowadays, when you go out (after you contacted your friend five times on Facebook) for a cup of coffee, lunch, dinner or whatever, the first thing you do is putting your telephone on the table. The second one is taking off your coat. Strange.
When you look to the other tables in, for example, a restaurant, 85% consists of tablesettings including telephones. And while your lunchpartner is going to the bathroom, you grab your other partner to go online. There seems to be this huge urge to let the whole world know: "HAVING LUNCH WITH ... @ ..." Seriously, like.. who cares?
I am seriously concearned about the next generation and schoolteachers. All those kids in your class texting, surfing the internet and being "social". At least I am glad that the smartphone hype wasn't yet there when I was in highschool. I probably wouldn't have paid any attention to a class whatsoever.
There are a lot of cons for social media and smartphones, but also a lot of pro's and so I have to admit:
It's darned handy!
A few days ago I was visiting a friend who works in a bar. Next to me there was this guy trying to hit on a woman (apparantly very, very drunk) and he asked her: "Could I have your Pin?" She was confused because she had no idea what he meant by Pin, the free messaging application of Blackberry. Obviously not a Blackberry-owner. What I'm trying to say here; what happend to exchanging phonenumbers?? Is the woman now considered old-fashioned?
I have a theory. Calling someone is maybe too personal and confronting than texting, thus scary for the 'new era generation'. I'm guessing the guy in question only has a real relationship with his Blackberry.
Twitter. What happend to privacy? Who wants to know that you are wiping your whatever in the bathroom at 2 pm? I know it is your own responsibility what the content is of your posts on Twitter, but sometimes.. wow please keep it to yourself. I know T-mobile says: 'Life is for sharing' but don't take this too literally..
Lets take a bite of the Apple. Another privacy thing is an application of the Iphone. There is this couple I know and they live together. He has an Iphone and downloaded an application where he can put ip-adressess from computers in. With this application he sees everything you're doing on your laptop, and is also able to edit it. Kind of freaks me out, bye bye privacy part two.
Social gatherings. By this I mean, actual social contact, the face to face-kind, not the "Ooh I've got 500 friends on Facebook, I'm sooo popular"-kind. Nowadays, when you go out (after you contacted your friend five times on Facebook) for a cup of coffee, lunch, dinner or whatever, the first thing you do is putting your telephone on the table. The second one is taking off your coat. Strange.
When you look to the other tables in, for example, a restaurant, 85% consists of tablesettings including telephones. And while your lunchpartner is going to the bathroom, you grab your other partner to go online. There seems to be this huge urge to let the whole world know: "HAVING LUNCH WITH ... @ ..." Seriously, like.. who cares?
I am seriously concearned about the next generation and schoolteachers. All those kids in your class texting, surfing the internet and being "social". At least I am glad that the smartphone hype wasn't yet there when I was in highschool. I probably wouldn't have paid any attention to a class whatsoever.
There are a lot of cons for social media and smartphones, but also a lot of pro's and so I have to admit:
It's darned handy!
Abonneren op:
Posts (Atom)